بگذاريد و هر كه را مىخواهيد انتخاب كنيد . رسول خدا على ( ص ) را با خود برد و عباس جعفر را . و على ( ع ) از آن زمان همواره با پيامبر ( ص ) بود و همين كه پيامبر مبعوث شدند از ايشان پيروى كرد و ايمان آورد و تصديق كرد و جعفر هم با عباس بود تا آنكه مسلمان و از او بىنياز شد . « 1 » ( 1 ) امام صادق ( ع ) فرموده است : نخستين نماز جماعت چنين بود كه رسول خدا ( ص ) در حالى كه على ( ع ) همراهش بود نماز مىگزارد . در اين هنگام ابو طالب همراه جعفر از كنار ايشان گذشت و ابو طالب به جعفر گفت : پسركم ! برو پهلوى پسر عمويت به نماز بايست و همين كه پيامبر ( ص ) احساس فرمود كه جعفر به نماز ايستاد ، طورى ايستاد كه بر هر دو امامت داشته باشد و ابو طالب شادمان برگشت و اين ابيات را مىخواند : ( 2 ) « همانا در پيشامدهاى روزگار و سختى ، على و جعفر مورد اعتماد منند . كوتاهى مكنيد و پسر عموى خود را كه پسر برادر تنى من است يارى دهيد . به خدا سوگند كه من پيامبر را رها نمىكنم و هيچ يك از پسران نژاده و والاتبار من هم در يارى او كوتاهى نمىكند . » « 2 » ( 3 ) خزيمة بن ثابت « 3 » همچنين سروده است : « هرگز نمىپنداشتيم كه خلافت از خاندان بنى هاشم و بويژه از دست ابو الحسن ( على عليه السّلام ) بيرون رود . مگر على نخستين كس نيست كه بر قبلهء شما نماز گزارده است و داناترين مردم به آيات قرآن و سنن نيست ؟ مگر او آخرين

--> ( 1 ) . به تفصيل و بدون هيچ گونه تغيير و اختلافى در صفحهء 263 جلد اول سيرهء ابن هشام چاپ 1355 قمرى ، مصر ، آمده است . م . ( 2 ) . در كتاب امالى صدوق با ذكر سلسلهء سند ، بدون هيچ افزونى و كاستى آمده است و به نقل از آن در صفحهء 68 جلد 35 بحار الانوار چاپ آقاى آخوندى و در صفحهء 121 به صورت ديگرى آمده است . م . ( 3 ) . اين ابيات كه در اينجا به خزيمة بن ثابت ذو الشهادتين نسبت داده شده است ، در صفحهء 8 كتاب مناقب اخطب خوارزم ، درگذشتهء 568 ق ، به عباس بن عبد المطلب نسبت داده شده است و در صفحهء 274 جلد 38 بحار الانوار به ربيعة بن حارث بن عبد المطلب نسبت داده شده است . در اعلام الوراى طبرسى ، صفحهء 267 ترجمهء آن به نام زندگانى چهارده معصوم نيز به ربيعة بن حارث نسبت داده شده و در تاريخ يعقوبى ، چاپ بيروت ، 1960 ميلادى ، صفحهء 124 جلد 2 ، به عتبة بن ابى لهب منسوب است . م .